Najsjajniji reprezentativni turniri – 2. Manila 1978

Najpopularniji sportovi na Filipinima su košarka i boks. Nakon čuvenog “Thrilla in Manila” bokserskog spektakla ’75, došao je red i na košarku u vidu domaćinstva Svetskog šampionata 1978. godine. Trostruki uzastopni evropski šampion i svetski prvak iz 1970. godine – selekcija Jugoslavije i aktuelni svetski šampion SSSR, ponovo su veliki favoriti za prva dva mesta. Ipak, od “plavih”, posebno domaća javnost očekuje sigurno zlato s obzirom na dominaciju ove generacije nad SSSR-om koja je krunisana definitivnim prebacivanjem kompleksa na drugu stranu 1977. godine u Liježu.

U odnosu na sastav iz Liježa, trener Aca Nikolić napravio je četiri promene. U tim se na centarskim pozicijama vraćaju mladi centar Cibone Andro Knego i još jedan mlad, ali po stažu već iskusni as OKK Beograda Rajko Žižić, koji zajedno sa kapitenom Ćosićem, Radovanovićem i Jerkovim čine jednu od najjačih centarskih linija u istoriji jugo košarke. Timu je priključen i mladi bek Peter Vilfan, tada viđen kao budući superstar jugoslovenske košarke. Četvrta i poslednja promena u odnosu na prethodnu godinu je Branko Skorče, nezadrživi strelac iz Zadra.

Prvi strelac i najbolji igrač sveta - Dalipagić.

Prvi strelac i najbolji igrač sveta – Dalipagić.

U preliminarnoj fazi pobede od 30-40 razlike. Smeškali su se igrači tokom predavanja Ace Nikolića o reprezentaciji Senegala koja je strašno “napredovala”. Naravno, takva selekcija nije mogla ni da priđe tadašnjoj Jugoslaviji, ispraćeni su sa 35 razlike. Zanimljiva je komparacija vezano za iskustvo Hrvatske sa Senegalom sa prvenstva sveta prošle godine u Španiji. Negde početkom šampionata, jugoslovenskom štampom pronela se vest o sukobu između igrača i Profe Ace Nikolića. Igrači su tražili da usled velikih vrućina na Filipinima treniraju jednom umesto dva puta dnevno. Sa druge strane, selektor je bio ljut jer su se igrači previše opuštali u slobodno vreme (posećivali kockarnice itd.). Ovaj sukob mišljenja je prevaziđen, dogovoreno je da se trenira jednom dnevno jer igrači nisu mogli da izdrže večernji trening.

U finalnoj rundi koja se sastoji od sedam mečeva nakon kojih prve dve ekipe na tabeli igraju finale, najpre su pobeđeni domaćini, a prvi ozbiljan protivnik (barem na papiru) bila je selekcija Italije. Večita mušterija ove generacije, nije se ni ovaj put izvukla sa manjom razlikom. Pobeđeni su rezultatom 108:76. Naravno, prvi strelci su ponovo Dalipagić i Kićanović, duo na vrhuncu. Nema ni potrebe, ali pomenuću da su Radovanović, Ćosić i Jerkov ponovo sjajno zaustavili Menegina i društvo pod košem. Prva teža utakmica bila je ona sa odabranom selekcijom SAD-a sačinjenom od igrača iz evangelističke organizacije “Athletes In Action”, koju su uglavnom činili bivši koledž igrači. Možda i pomalo potcenjeni, Amerikanci pružaju jak otpor ali sjajni Dalipagić vodi do trijumfa 100:93. Sjajan doprinos u finišu meča dali su Krstulović i Vilfan.

Usledio je meč sa do tada, takođe neporaženom ekipom Sovjeskog Saveza. Gorostas Tkačeno još više je napredovao po pitanju brzine i tehnike, snage mu nikad nije falilo, a sada je definitivno bio prva opcija pukovnika Gomeljskog. Nakon problema sa Tkačenkom, Jugoslavija sužava odbranu i Sovjeti su prinuđeni na šut iz daljine gde se nisu najbolje snašli. Sergej Belov potpuno je podbacio na ovoj utakmici. Sa druge strane, već “dosadni” tandem Partizana na vrhu liste strelaca, obojica preko trideset – Praja 37 (šut iz igre 74%), a Kića 34 poena (75% šut). Ćosić je kao i obično radio mnogo stvari na terenu, delio je minutažu sa ostalim centrima, a sjajan je bio i Radovanović koji je i pored borbe sa Tkačenkom (135kg, 220cm) stigao da u napadu ubaci 18 poena. Lagana pobeda protiv velikog rivala i siguran put ka borbi za zlato – 105:92. Interesantan sastav Brazila, sa nadolazećom zvezdom Oskarom Šmitom (31 poen), druga je selekcija koja je namučila “plave”. Sjajna igra Ćosića i Vilfana u finišu za tesnih 91:87 i pomoć Sovjetima kojima ova naša pobeda otvara put ka finalu i revanšu kome su se nadali uz onu čuvenu “ne mogu nas dva puta dobiti na istom turniru”.

Pozvali su Sovjeti u goste i čuvenog šahistu Karpova (u isto vreme u Manili održavao se šampionat u šahu) i očekivali su pobedu. Konačno je za finale skoro potpuno spreman bio i Mirza Delibašić koji je čitav šampionat vukao povredu leđa. U početnoj petrorci uz njega bili su Dalipagić, Kićanović, Ćosić i Jerkov. U prvom poluvremenu Jugoslavija je imala i preko deset poena prednosti, ali su se Sovjeti stalno vraćali. Jerkov i Ćosić vodili su veliku borbu sa Tkačenkom.

Ćosić blokira Tkačenka

Ćosić u borbi sa Tkačenkom

Najčešće ga je Jerkov čuvao, a Krešo bi ga čekao za “rampu”. Dobro su se držali, ali je u napadu bilo dosta grešaka, čak i od Ćosića koji je najiskusniji. Nakon što je u prethodnih nekoliko težih mečeva Vilfan odigrao sjajno u finišu, i ovaj put je dobio šansu, ali je pri vođstvu od 69:65 neuspešno odradio ulaz “na drugi obruč”, pokušaj koji je tada još uvek smatran za čist egzibicionizam. Kićanović je pogodio za 73:71 u poslednjem minutu, zatim je Miškin 13 sekundi pre kraja izjednačio. U poslednjem napadu Mirza Delibašić držao je loptu i odlučio da sam pokuša da završi meč, podigao se na skok šut istovremeno provocirajući kontakt od strane Sergeja Belova koji se iskusno izmakao, a Mirza neprecizno šutirao. Ušlo se u produžetak gde se već na podbacivanju desio bitan momenat. Tkačenko je previše ispružio ruku i u skoku odgurnuo Radovanovića koji je iskusno pao i sudiji je jedino preostalo da svira faul koji je ujedno značio i kraj utakmice za prvog centra SSSR-a. Veliki protesti selektora Gomeljskog nisu uzdrmali arbitre niti naše igrače koji su se odlepili na pet razlike i tada je već bilo jasno ko odnosi pobedu i ko je novi svetski šampion! Sergej Belov (sjajno čuvan od strane Moke slavnića) je uspeo da ublaži poraz Sovjeta. Konačan rezultat 82:81 za Jugoslaviju! Vrhunac jugoslovenske košarke se nastavlja, a sve bliže je jedino takmičenje koje još uvek nije osvojeno – Olimpijske igre i to u Moskvi 1980. godine. Dalipagić (21 poen u finalu) osvaja trofej MVP šampionata. U Najboljoj petorci su još Kićanović, Ćosić, Oskar Šmit i Tkačenko.

“Ovo što su pokazala vaša dva asa, Daipagić i Kićanović, nisam video ni među američkim profesionalcima. Taj Dalipagić je sigurno najbolji igrač na svetu, ne samo među amaterima. Na svakoj utakmici izgara kao da je junior kome mesto u ekipi nije obezbeđeno. I pre finala sam tvrdio da su Jugosloveni u prednosti baš zbog njih dvojice.” – Aleksandar Gomeljski, selektor SSSR-a.20141212_235914

“Srdačne čestitke povodom osvajanja svetskog prvenstva u košarci upućujem svim igračima, saveznom kapitenu Nikoliću i tehničkom rukovodstvu našeg tima. I ovaj uspjeh, kao i tolike druge vaše ranije pobjede, izborili ste velikim zalaganjem i požrtvovanjem braneći boje Socijalističke Jugoslavije. Vaš stalan i disciplinirani rad, upornost i borbenost služe kao primjer svim jugoslovenskim sportistima” – Josip Broz Tito.

Sa predsednikom Titom po povratku u Beograd.

Sa predsednikom Titom po povratku u Beograd.

Hvala knjizi “Ispod koša” Dražena Dalipagića.

autor: Zlatko

Advertisements

One thought on “Najsjajniji reprezentativni turniri – 2. Manila 1978

  1. Pingback: Najsjajniji reprezentativni turniri – Moskva 1980 | Ex-Yu košarka

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s