Više boksa nego košarke – Kup Jugoslavije u Rijeci 1988.

Sredinom osamdesetih jugoslovenska klupska košarka uspostavlja prvi talas svoje dominacije u Evropi kada Cibona osvaja dve titule prvaka starog kontinenta ’85 i ’86. Domaća liga je sve jača. Tada se javlja situacija u kojoj je po mnogima lakše biti šampion u Evropi (Kupu Šampiona) nego u Jugoslaviji. Da stvari po Cibose budu još gore, u isto vreme stasava supertalentovana generacija igrača Jugoplastike i Partizana koja polako preuzima primat i formira sopstveno veliko rivalstvo ozbiljno ugrožavajući dominantne Zagrepčane. U sezoni 86/87 “Partizanove bebe” vraćaju pehar državnog prvaka u Beograd.

Sledeće sezone tri kluba zauzimaju čelne pozicije u ligi, Partizan odlično igra u Evropi, Jugoplastika suvereno drži prvo mesto na tabeli, a Cibona sve to dobro prati, okosnica ekipe je i dalje na okupu, iako je već praktično jasno da Dražen Petrović igra svoju poslednju godinu u timu.

Kup Jugoslavije, takmičenje koje dolazi pred završnicu prvenstva i Evrolige, predstavljao je sjajnu šansu da tri od najjačih pet ekipa u Evropi “opipaju puls” jedna drugoj. Ono po čemu će završnica Kupa Jugoslavije u Rijeci februara 1988. godine ostati upamćena jesu opšte tuče na terenu tokom polufinalne, kao i nakon finalne utakmice.

Kup se uvek igrao za čast i prestiž, često na ivici regularnosti, a sve tenzije iz prethodnih okršaja prete da kulminiraju baš tamo – na neutralnom terenu.

Cibona je u polufinalu savladala Rabotnički, uz sjajnu partiju Zorana Čuture. Drugi polufinalni par: Jugoplastika – Partizan. “Crno-beli”i su odigrali sjajno prvo poluvreme, ali Jugoplastika se nije predavala i uspela je da preokrene. U drugom delu došlo je do potpunog gubitka nerava na terenu. Glavni akteri bili su rođeni Riječanin Ivo Nakić i momak iz Beograda na “privremenom radu” u Splitu, Zoran Sretenović. Obe ekipe našle su se u gužvi na terenu, kasnije su se u direktnu tuču uključili i Grbović i Ivanović. Postoje mnoge legende kako je Grbović bacao po 4-5 igrača Jugoplastike što je, čini se, ipak malo preterano, iako je Grba važio za glavnog “tabadžiju” u Partizanu. Izveštaji sa meča govore i da je tadašnji potpredsednik Partizana, Dragan Kićanović udario sudiju Remsa iz Ljubljane. Meč je završen pobedom Jugoplastike.

Desni kroše Nakića pogađa Sretenovića

Desni kroše Nakića pogađa Sretenovića

“Tuča je nastala posle mog fauliranja Kukoča. On je zatražio objašnjenje, dotrčao je Divac da spreči eventualni konflikt, a na njega je nasrnuo Ivanović i krenule su nemile scene.” – Ivo Nakić.

Ali lakša kategorija uzvraća :)

Ali lakša kategorija uzvraća 🙂

U neizvesnom finalu još jedna maestralna partija Čuture koji je rešio finale za pobedu Cibone 82:80. Postigao je 23 poena, a pratili su ga D. Petrović i Cvjetičanin sa po 15 poena. Ono što je usledilo nakon finalnog meča bacilo je u senku sjajnu Čuturžeinu partiju. Ponovo su bekovi Jugoplastike u centru dešavanja. Padaju pravi bokserski krošei. Danko Cvjetičanin i Perasović su u prvom planu, posle se uključuju Sobin, Dražen i ostali.

Sretenović i Sunara

Sretenović i Sunara

Sretenović, Burić, Novosel, Čutura...umesto čestitki velika gužva i tuča

Sretenović, Burić, Novosel, Čutura…umesto čestitki velika gužva i tuča

Cvjetićanin udara Perasovića

Cvjetičanin udara Perasovića

Partizan je te godine stao na final four-u Evrolige, Ciboni je ostao samo Kup uz odlazak Petrovića na kraju sezone, a Jugoplastika je suvereno uzela prvenstvo i započela nezapamćenu dominaciju jugoslovenskom i evropskom košarkom.

Čutura -  svetla tačka i junak finala

Čutura – svetla tačka i junak finala

Trofej ide Ciboni

Trofej ide Ciboni – sve fotografije su iz čuvenog sportskog časopisa Tempo.

autor: Zlatko

Veliko rivalstvo sa neslavnim krajem

Partizan 1987. godine osvaja titulu prvaka Jugoslavije u dve utakmice protiv iznenađujućeg finaliste Crvene Zvezde koja je u polufinalu savladala suverenu Cibonu (22-0 u regularnom delu sezone). Malo je tada bilo onih koji su mogli da pretpostave da će to biti jedina titule te generacije Partizana, po talentu verovatno i najjača u istoriji kluba. Na klupi mladi trener Duško Vujošević, a na terenu Divac, Paspalj, Đorđević, Pecarski, Nakić uz iskusnije Grbovića, Savovića i Željka Obradovića, podigli su pehar najavivši velike stvari. Doći će ovi momci, pojačani mladim Sašom Danilovićem, do Kupa Jugoslavije, kao i Kupa Radivoja Koraća 1989. godine, ali…mnogi su pak očekivali mnogo, mnogo više. Glavni razlog manjka trofeja ove moćne generacije Partizana jeste splitska Jugoplastika. Božidar Maljković dolazi na mesto trenera 1986. godine, dok Toni Kukoč i Dino Rađa stasavaju u velike igrače. Jugoplastika pomenutu 1987. završava već u četvrtfinalu plej-ofa, porazom od sarajevske Bosne, iako su završili kao treći u regularnom delu (15-7).

“Sa ovom pameću ja bih njega doveo…”

Naredna sezona tekla je odlično i za jedne i za druge. Jugoplastika je skorom 21-1 kao ubedljivo prva ušla u plej-of. Na polufinalnoj utakmici Kupa Jugoslavije, izbija opšta tuča između igrača dva kluba. Legenda kaže da je Grbović tada nokautirao više igrača Jugoplastike, ali nažalost danas nema snimka ovog incidenta i te utakmice. U finalu je Cibona košem Čuture savladala Jugoplastiku. Partizan je oduševio na evropskoj sceni igrajući sjajno u Kupu šampiona gde se kao prvi plasirao na final-four. Nažalost, tamo ih je, kada je bilo najvažnije, nadmudrio izraelski Makabi. Sezona za Partizan još uvek nije izgubljena. Ekipa podiže moral pobedom u 1/2 finalu prvenstva protiv Cibone sa odlazećom superzvezdom Draženom Petrovićem (prelazak u Real).

Posle 11 godina, titula ponovo u Splitu.

Posle 11 godina, titula ponovo u Splitu.

U prvom meču velikog finala, Jugoplastika je više nego ubedljivo potukla Partizan sa 101:79. Za Splićane blistaju Kukoč i Rađa, prati ih Perasović i uvek pouzdani Zoran Sretenović. U prethodnoj rečenici jedan igrač namerno je izostavljen s ciljem da mu se ime posebno istakne – Duško Ivanović. Danas mlađima uglavnom poznat kao bivši trener Barselone, Tau Keramike, sadašnji prvi stručnjak Panatinaikosa. Ivanović je bio ključ. Čovek koji je doneo stabilnost Jugoplastici na duge staze. Nepogrešivi, iskusni strelac i najbolji poenter Jugoplastike te sezone, za ovu priču još je interesantniji iz razloga što je njegova prva želja pre početka sezone bio aktuelni šampion – Partizan. Evo šta danas na tu temu kaže tadašnji i sadašnji trener Partizana, Duško Vujošević:

“Duško Ivanović…moja svesna odluka, onako, sa nekom drskošću u mladosti, da se ne dovede kako se ne bi uzimalo mesto Ivi Nakiću i Saši Daniloviću na toj poziciji. Mislim da je greška bila, jer je on bio nesumnjivo odličan igrač i veliki karakter i on je povukao Jugoplastiku. Bio je fanatik, preneo je taj fanatizam na tim i sa ovom pameću ja bih njega doveo, jer ne mislim da bi bitno usporio razvoj navedenih mladih igrača, a mi bismo kao klub imali bolji rezultat. Smatram da je to bila greška.”

Vratimo se analizi finalne serije ’88. U drugom meču koji je igran u Beogradu, Partizan dolazi do teške, ali više nego zaslužene pobede rezultatom 86:80. Najbolji pojedinac u beogradskoj ekipi na tom meču je sjajni Vlade Divac koji je i u

Duško Ivanović

Duško Ivanović

majstorici polufinala u Zagrebu bio lider sa 23 poena  i 13 skokova. Na red dolazi odlučujući meč za titulu u Splitu. Velika tenzija i nervoza bili su prisutni tokom čitave finalne serije jer jednostavno ulog je bio ogroman…borba za primat u najjačoj ligi Evrope i plasman u Kup šampiona, a u to vreme se često govorilo – lakše je postati prvak Evrope nego prvak Jugoslavije. Divac, koji je bio lakše povređen, brzo ulazi u problem sa ličnim greškama (neke od njih lako dosuđene). Dodatne probleme i nervozu stvara mu na jednoj od svojih utakmica života – Goran Sobin, centar Jugoplastike.

“Posebno sam se pripremao za velike utakmice i protivnike, uvijek sam se posebno palio na Divca i pokojnog Kevina Mageeja iz Maccabija koji je bio prava zvijer, najbolji Amerikanac u Europi tada…razmišljao sam ovako: Vlade Divac je puno bolji igrač od Kevina Mageea, uspio sam zadržati Divca, moram i Mageea! U tim utakmicama protivnici su više pažnje posvećivali Kukoču, Rađi i ostalima, pa je bilo više prostora za mene, a ja sam ga bio spreman iskoristiti…”Goran Sobin.

Držao je Partizan priključak sve do momenta kada je, pri rezultatu 56:50, Divcu sviran peti faul. Tada se igra Partizana raspala, a Splićani su

Continue reading